Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Znalezienie stolika w pubie Pod Trzema Miotłami było, jak szukanie igły w tonie siana, a jednak los był dla Wendy i George'a bardzo życzliwy, bo po kilku minutach wypatrzyli miło wyglądające miejsce w rogu lokalu. Wendy polubiła lokal od pierwszej wyprawy do Hogsmeade, na trzecim roku. Było ciepło, przyjemnie i głośno, a Madame Rosmerta była jedną z najmilszych czarownic, jaką poznała. Teraz jednak, gdy George Weasley siadał naprzeciwko niej, czuła, jakby miała westchnąć z zadowoleniem, bo pokochała to miejsce na nowo.

Zdecydowała się na ulubione piwo kremowe z imbirem i cynamonem, a gdy chłopak poszedł złożyć zamówienie, zaczęła nerwowo stukać paznokciami o stolik. Nie zrobiła jeszcze z siebie kretynki ani nie wyszła chyba na totalną psycholkę, więc miała nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze. Gryfon wrócił z dwoma kuflami spienionego napoju i ciastkami korzennymi na talerzyku. Poczuła przyjemne ciepło, widząc, jak uśmiecha się do niej. Czuła, że jego drobne gesty wykonane w jej kierunku uskrzydlają ją. Serce na samym początku biło jej, jakby chciało wyłamać wszystkie żebra, jednak teraz nieco uspokoiła się, dopuszczając inne myśli, niż te o tym, że jest na randce (a przynajmniej taką miała nadzieję) z George'em. Upiła łyk i zdziwiona zauważyła, że smak jest jakiś inny. Dużo osób twierdziło, że wszystko, co Wendy dodaje do piwa kremowego, zabija jego smak i wcale nie mijali się z prawdą, bo faktycznie próbowała to zrobić. Nigdy w stu procentach nie polubiła alkoholu, którym powszechnie się zachwycano. Wolała dodać do niego przyprawy i dopiero wtedy się nim zachwycać, ale w tej porcji coś wyraźnie było nie tak.

W pewnym momencie spojrzała na napój skrzywiona. Jej wzrok wyrażał pełne niezrozumienie, a sama była zmieszana do tego stopnia, że nie zwróciła uwagi na towarzysza, który walczył z potrzebą wybuchnięcia śmiechem. W końcu parsknął, a dziewczyna uniosła wzrok na rozbawionego sytuacją rudzielca.

— Daj temu moment — wydusił i zgodnie z jego zapowiedzią, po chwili Humphrey poszła para z uszu, a sama zesztywniała z ręką uniesioną, by poprawić pasmo włosów, które opadło jej na czoło. Nie wiedziała, co ze sobą zrobić, aż w końcu serdecznie się roześmiała. Mogła się tego spodziewać. Nie była gotowa akurat w tej chwili, ale Angelina mówiła jej, że może się spodziewać jakiegoś kawału. Doszło do niej, że przecież to numer stary jak Dumbledore.

— Eliksir pieprzowy? — spytała z uśmiechem błąkającym się po twarzy. Obłoki były mniej widoczne, za to policzki jej zaróżowiały. Co prawda odczuwała jak pali ją przełyk, a co jakiś czas buchają z boków głowy coraz mniejsze chmury białego dymu, co powinno dawać jej gwarancję, że właśnie to wlał jej do kufla jeden z bliźniaków, jednak wolała się upewnić. — Nie spodziewałam się tego — przyznała szczerze, zasłaniając uszy lokami, bo zdała sobie sprawę, że przynajmniej kilkanaście gości pubu mierzy ją zniesmaczonym wzrokiem. Niemal natychmiast jej policzki jeszcze bardziej nabrały kolorów.

— Tak, Eliksir Pieprzowy. Jesteś pierwszą dziewczyną, która reaguje na to śmiechem. — Wyszczerzył się w uśmiechu, a Wendy przekrzywiła głowę.

— A z iloma byłeś na rand... — zaczęła, jednak szybko się zreflektowała, co nie umknęło chłopakowi — ...spotkaniu?

— To moja druga randka. Na pierwszej byłem z Alicją, po Balu Bożonarodzeniowym — stwierdził, a nastolatka pokiwała głową. No tak. Dopiero po kilku sekundach pierwszego otumanienia doszły do niej faktyczne słowa Weasleya. Randka. Z nią. Prawie zachłysnęła się powietrzem, więc sięgnęła po ciastko korzenne z talerzyka, którego istnienie przez moment umknęło jej uwadze, jednak teraz okazał się wybawieniem. — Jeszcze można doliczyć McGonagall, ale z nią nie byłem na randce, tylko na pogadance razem z Fredem. Aż dziwne, że się nie zorientowała, że coś jej dolaliśmy do tego zielska na uspokojenie. — Wendy po szybkim zwizualizowaniu sobie opiekunki Gryffindoru w takim stanie, zaśmiała się miękko i przysłoniła twarz zewnętrzną stroną dłoni. George w tym czasie upił łyk własnego piwa kremowego. — A ty? Z iloma chłopakami się widywałaś? — Uniósł brew ku górze.

— Och, jesteś pierwszy. Tak... Chyba — odparła. Nie sądziła, żeby dla kogokolwiek było to większe zaskoczenie. W końcu nie była na tyle interesująca, żeby jej życie miłosne obfitowało w wiele związków. Żaden przedstawiciel płci męskiej nie był chętny na spotkanie z nią.

— Dziwne. Jesteś ładna — skwitował, a Wendy zrobiło się momentalnie gorąco.

***

Na dworze było jeszcze ładnie, kiedy o godzinie dwudziestej dwanaście wyszli przed pub Pod Trzema Miotłami. Słońce chyliło się w zastraszającym tempie ku horyzontowi. Promienie słońca leniwie wydłużały cienie budynków i smukłych drzew oraz z czułością grzały kark Wendy Humphrey, wyjątkowo nieopatulonego ciemnymi lokami. Jej kroki mieszały się z miarowym chodem George'a Weasleya, który specjalnie zwolnił, żeby dziewczyna nie musiała przyspieszać. Żywa dyskusja toczyła się na temat tego, czy uda im się wygrać puchar Quidditcha i ginęła w gwarze, który nadal panował na ulicach czarodziejskiej wioski. Wendy podobała się randka z George'em. Stanowczo.

— Żegnam miłą panią. — Skłonił się nisko George, gdy byli już w Sali Wejściowej, a Wendy zachichotała i gdy się wyprostował, przytuliła go krótko, spontanicznie, jakby bała się konsekwencji tego czynu. Chciała być na tyle odważna, żeby spytać o kolejne wyjście. Chciała, żeby odwzajemnił jej uścisk, chociaż nawet nie dała mu ku temu okazji. Miała nadzieję, że pokłady jej nieśmiałości względem chłopaka w końcu wygasną, jednak w tym momencie dały o sobie znać.

— Dziękuję za miłe wyjście — powiedziała szybko, odsuwając się dwa kroki do tyłu. Czuła, że motyli w jej brzuchu robi się coraz więcej, więc odwróciła się na pięcie i ruszyła ku Wielkiej Sali, licząc, że tam znajdzie przyjaciółki. — Pa, George — rzuciła jeszcze przez ramię. Naprawdę była zadowolona jak nigdy, mimo że z jej uszu nadal buchały kłęby białej pary raz po raz.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?